مَنْ عَمِلَ صَالِحًا مِّن ذَكَرٍ أَوْ أُنثىَ‏ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَيَوةً طَيِّبَةً وَ لَنَجْزِيَنَّهُمْ أَجْرَهُم بِأَحْسَنِ مَا كَانُواْ يَعْمَلُونَ0 هر كس كار شايسته‏اى انجام دهد، خواه مرد باشد يا زن، در حالى كه مؤمن است، او را به حياتى پاك زنده مى‏داريم و پاداش آنها را به بهترين اعمالى كه انجام مى‏دادند، خواهيم داد.(نحل97)

پنج شنبه بیست و سوم تیر 1390

خانواده‌محوري، راهكار ايمني از فتنه‌هاي آخرالزمان

     بسم الله الرحمن الرحيم

 

خانواده‌محوري، راهكار ايمني از فتنه‌هاي آخرالزمان

در چنين دوران خطرخيز و فتنه‌انگيزي، اهل‌بيت: در سخنان شفابخش خويش بيش از هر چيز بر حفظ نظام خانواده و رعايت اخلاق و تقواي خانوادگي و مراقبت‌هاي ويژه در فرآيند تربيت خانوادگي تأكيد مي‌ورزند؛ چنانچه امير اهل ايمان به مردمان آخرالزمان چنين توصيه مي‌فرمايند:

پس در خانه‌هاي خود بمانيد (و مراقب خانواده‌هاي خود باشيد) تا لحظة ظهور امر ما فرا رسد.1

از ديگر راهبردهاي مورد تأكيد و ايمني‌بخش دوران غيبت، ملازم خانه بودن و خانواده‌محوري است:

در دورة غيبت زبان‌هاي خود را نگه‌داريد و ملازم خانه‌هاي خويش باشيد...2 .

و قبل از فرارسيدن ظهور، فتنة جانكاهي پديدار مي‌شود كه در آن، انسان با ايمان روز را به پايان مي‌رساند و صبح (فردا) كافر مي‌شود، و صبح مؤمن است و شب كافر مي‌شود. پس هركس چنين زماني را درك كرد بايد تقوا پيشه كند و چون گليمي از گليم‌هاي خانه‌اش باشد.3

هنگامي كه چنين زماني فرارسد، ملازم گليم خانة خود باشيد تا اينكه آن امام غائب پاك‌سرشت و پاكزاد، ظاهر گردد4. 

در دوران غيبت خانه‌هايتان را محل عبادت و صومعه خود قرار دهيد و آتش غضا را لاي دندان بگذاريد (كنايه از حفظ زبان از خطر است) و خدا را بسيار ياد كنيد...5.

از اين‌گونه روايات دوگونه برداشت مي‌توان نمود:

1. توصيه به جامعه‌گريزي، مسؤوليت‌ناپذيري انزواگزيني، بي‌تفاوتي و بي‌خبري نسبت به حوادث دوران غيبت؛

2. تأكيد بر خانواده‌محوري در دوران غيبت، همراه با توصيه به جامعه و جامعه‌گرايي.

با توجه به سيرة اهل‌بيت: و با نگاهي به ساير وظايف ايماني و انساني يك مؤمن راستين، معنا و برداشت دوم مورد نظر ائمة اطهار: مي‌باشد.

در اين‌گونه روايات، تركيب «أحلاس البُيوت؛ گليم خانه‌ها» در معناي مجازي خود به معني «ملازمت خانه و خانواده‌محوري» به كار رفته است 6 كه مي‌تواند كنايه از تواضع و فروتني و دوري از شهرت‌طلبي7  و تأكيد بر حفظ عفت و پاكي خانه از جلوه‌هاي حرام و توجه ويژه به فرآيند «هدايت و تربيت خانوادگي» باشد.

تأكيد و اصرار اهل‌بيت: بر خانواده‌محوري و ملازم خانه و خانواده بودن حاكي از توجه داشتن به اهميت اين نهاد بنيادين اجتماعي و تشكيل هسته‌هاي صالح و سالم براي تأسيس و تشكيل جامعه مهدوي است. از اين روست كه امام باقر7 در سخني ديگر مي‌فرمايند:

در خانه‌هايتان به ديدار يكديگر برويد كه اين كار باعث حيات امر ماست، رحمت خدا بر آن بنده‌اي كه امر ما (اهل‌بيت) را احيا كند8.

بر اين اساس احياي آيين الهي و زنده نگه‌داري مرام پيشوايان ديني، وابسته به حفظ محوريت خانه‌ها و خانواده‌ها، برقراري ارتباطات و محافل خانگي و تقويت و استحكام اين نهاد مقدس است.

آري، در ديدگاه اسلام و پيام‌آور الهي آن، خانه نه فقط جايگاهي براي استراحت و خوابيدن و يا امور دنيايي است، بلكه پايگاهي براي عبادت، تحقيق، تفكر و حصني براي اولياي الهي است:

علم و دانش را نياموزيد كه با سفيهان و نابخردان درافتيد و با دانشمندان به جدال و ستيز برخيزيد و يا نظر مردم را به خود معطوف سازيد، بلكه در گفتار خويش، پوياي همان اهدافي باشيد كه در پيشگاه خداوند متعال و در نزد او قرار دارد؛ زيرا آنچه نزد خداست، پايدار و فناناپذير است؛ چون خدا باقي و پايدار و ماسواي او دست‌خوش فنا و نابودي است. چشمه‌هاي حكمت، چراغ‌هاي فروزان هدايت، ملازم خانه‌هاي خويش (همچون فرش و بساطي ستبر كه در خانه گسترده است) مشعل‌هاي تابناك شب، دل زنده و كهن‌جامه و ژنده‌پوش باشيد تا ميان اهل آسمان معروف و در ميان اهل زمين، گمنام باشيد9.

بدين‌سان از مجموع احاديث چنين برمي‌آيد كه تأكيد پيشوايان دين بر «ملازمت خانه و خانواده»، نه به معناي انزواگزيني و جامعه‌گريزي، كه به معناي دوري از فسادهاي فراگير اجتماعي و فرار از اخلاق شيطاني دنيازدگان آخرالزماني، با محوريت خانه و تربيت خانوادگي است؛ چنانچه امام صادق7 مي‌فرمايند:

(در چنين زماني) از خشم خدا بر حذر باش و از خداوند نجات بطلب و بدان كه مردم مورد خشم و غضب پروردگار هستند و... تلاش كن كه خداوند تو را در وضعي برخلاف وضع آنها ببيند.10

--------------------------------

1.امام علي7: «فَكُونُوا رَحِمَكُمُ اللهُ مِن أحلاسِ بُيوتِكُم إِلي أوانِ ظُهورِ أمرِنا» ديلمي، ارشاد القلوب، ج2، ص314؛ مجلسي، بحارالانوار، ج30، ص80.

2. امام صادق7: «كُفُّوا ألْسِنَتَكُم وَ الْزَمُوا بُيُوتَكُمْ...» كليني، الكافي، ج2، ص225، ح13؛ حر عاملي، وسائل الشيعه، ج16، ص248، ح21480؛ مجلسي، بحارالانوار، ج52، ص139، ح45؛ نعماني، الغيبه، ص197، باب 11.

3. امام جواد7: «وَ قبلَ ذلك فِتنَةُ شَرٍّ: يُمْسِي الرَّجُلُ مُؤمِناً وَ يُصبِحُِ كافِراً وَ يُصبِحُ مؤمِناً وَ يُمْسِي كافِراً، فَمَنْ أدرَكَ ذلك الزَّمانِ فَلْيَتَّقِ اللهَ وَلْيَكُنْ أحْلاسَ بَيتِهِ» سيوطي، الحاوي للفتاوي، ج2، ص159؛ صافي گلپايگاني، لطف‌الله، منتخب الأثر، ص437؛ قسمت اول روايت در كليني، كافي، ج2، ص418، ح2 آمده است.

4. امام صادق7: «فإذا كانَ ذلك فَالزَمُوا أحْلاسَ بُيُوتِكُم حَتّي يَظهَرَ الطّاهِرُ بنُ الطّاهِرِ المُطَهَّرِ ذُوالغَيبَةِ» طوسي، الغيبه، ص163؛ مجلسي، بحارالانوار، ج52، ص126ـ127، ح19. منظور امام از اينكه مي‌فرمايد «گليمي از گليم‌هاي خانه‌اش باشد» اين است كه در چنين زماني در خانه‌هاي خود پابرجا باشيد و وارد اين فتنه‌ها نشويد.

5. امام علي7: «...وَاتَّخِذُوا صوامِعَكم بُيُوتَكُم وَ عَضُّوا عَلي مِثلِ جَمْرِ الغَضا وَاذكُرُوا اللهَ كَثيراً...» ابن‌خزّار القميّ، كفاية الأثر، ص213؛ مجلسي، بحارالانوار، ج52، ص267.

6. شهيد ثاني دربارة واژة «أحلاسَ البيوت» مي‌نويسد: «وَ مِنَ المَجازِ: كُن حِلسَنَ بَيتِكَ أي ألزِمِهُ؛ گاهي اين واژه در معناي مجازي خود به كار مي‌رود؛ بدين‌معنا كه ملازم خانه‌ات باش» شهيد ثاني، منية المريد، ص135.

7. علامه مجلسي ذيل واژة «أحلاسَ البيوت» مي‌نگارد: «وَ لَعَلَّهُ كِنايَةٌ عَنِ التّواضُعِ وَ عَدَمِ التَشَهُّرِ في النّاسِ؛ شايد اين عبارت كنايه از تواضع و دوري از شهرت ميان مردم باشد» علامه مجلسي، بحارالانوار، ج2، ص38.

8. امام باقر7: «تزاوَرُوا في بُيوتِكُم فَإنَّ ذلك حياةٌ لِأمرِنا رَحِمَ اللهُ عبداً أحيا أمرَنَا» صدوق، خصال، ج1، ص222، ح22؛ مجلسي، بحارالانوار، ج71، ص352 و ج2، ص144.

9. پيامبر اعظم7: «لا تَعَلَّمُوا العلمَ لِتُمَارُوا بِهِ السُّفَهاءَ وَ تُجَادِلُوا بِه العُلَمَاءَ وَ لِتَصرِفُوا وُجُوهَ النَّاسِ إلَيكُم وَابْتَغُوا بِقَولِكُم ما عِندَاللهِ فَانَّهُ يَدُومُ وَ يَبْقي وَ يَنفَدُ ماسِواهُ كُونوا يَنابيعَ الحِكمَةِ مَصابيحَ الهُدي أحْلاسَ البُيُوتِ سُرُجَ اللَّيلِ جُدُدَ القُلُوبِ خُلْقَانَ الثِّيابِ تُعرفُونَ في أهل السَّماءِ وَ تَخْفَونَ في أهلِ الارضِ» مجلسي، بحارالانوار، ج2، ص38، ح60؛ ديلمي، ارشاد القلوب، ج1، ص16.

10. امام صادق7: «فَكُنْ عَلي حَذَرٍ وَاطْلُب إلي الله عزَّوجلَّ النَّجاةَ وَاعلَمْ أنَّ الناسَ في سَخَطِ الله عزَّوجلَّ... وَاجْتَهِد لِيَراكَ الله و عزَّوجلَّ في خِلافِ ما هُمْ عَلَيهِ» كليني، الكافي، ج8، ص42؛ حر عاملي، وسائل الشيعه، ج16، ص279، باب 41؛ مجلسي، بحارالانوار، ج52، ص259، باب 25.

 

نوشته شده توسط z. azimi در 13:58 | لینک ثابت 6 نظر

یکشنبه دوازدهم تیر 1390

ماه شعبان المعظم

بسم الله الرحمن الرحيم

        اعمال ماه شعبان المعظم

عبادت و  صلوات

فضیلت ماه شعبان

شعبان ماه بسیار شریفى است و به حضرت سید انبیاء صَلَّى اللهِ عَلِیهِ وَ آله منسوب است و آن حضرت این ماه را روزه مى‌گرفت و به ماه رمضان وصل مى‌كرد و مى‌فرمود شعبان، ماه من است هر كه یك روز از ماه مرا روزه بگیرد بهشت برای او واجب می‌شود و از حضرت صادق علیه السلام روایت شده است كه چون ماه شعبان فرا می‌رسید امام زین العابدین علیه السلام اصحاب خود را جمع مى‌نمود و مى‌فرمود اى اصحاب من مى‌دانید این چه ماهى است؟ این ماه شعبان است و حضرت رسول صلى الله علیه و آله مى‌فرمود شعبان ماه من است پس در این ماه براى جلب محبت پیغمبر خود و براى تقرّب به سوى پروردگار خود روزه بدارید. به حقّ آن خدایى كه جان علىّ بن الحسین به دست قدرت اوست سوگند یاد مى‌كنم كه از پدرم حسین بن على علیهماالسلام شنیدم كه فرمود شنیدم از امیرالمؤمنین علیه السلام كه هر كه روزه بگیرد در ماه شعبان براى جلب محبّت پیغمبر خدا و تقرّب به سوى خدا؛ خداوند او را دوست می‌دارد و در روز قیامت كرامت خود را نصیب او می‌گرداند و بهشت را براى او واجب می‌کند.

شیخ از صفوان جمال روایت كرده كه گفت : حضرت صادق علیه السلام به من فرمود كسانى را كه در اطراف تو هستند را بر روزه گرفتن در ماه شعبان ترغیب کن. گفتم فدایت شوم مگر در فضیلت آن چیزى هست؟ فرمود بله همانا كه رسول خدا صلى الله علیه و آله هر گاه هلال ماه شعبان را مى‌دید به مُنادیى امر مى‌فرمود كه در مدینه ندا مى‌كرد: اى اهل مدینه من رسولم از جانب رسول خدا صلى الله علیه و آله به سوى شما. ایشان مى‌فرماید آگاه باشید همانا شعبان ماه من است پس خدا رحمت كند كسى را كه یارى كند مرا بر ماه من یعنى روزه در آن ماه روزه بگیرد.

سپس از حضرت صادق علیه السلام و ایشان از امیرالمؤمنین علیه السلام نقل کرد که مى‌فرمود: از زمانى كه شنیدم منادى رسول خدا صلى الله علیه و آله ندا كرد در ماه شعبان، ترک نشد از من روزه شعبان و ترک نخواهد شد از من تا مدتى كه حیات دارم ان شاء الله تعالى.

سپس مى‌فرمود كه روزه دو ماه شعبان و رمضان توبه و مغفرت از خدا است.

اعمال این ماه شریف بر دو قِسم است: اعمال مشتركه و اعمال مختصه .

 

عبادت و صلوات

اعمال مشتركه ماه شعبان

 

1- هر روز هفتاد مرتبه ذکر «اَسْتَغْفِرُاللهَ وَ اَسْئَلُهُ التَّوْبَةَ» گفته شود.

2- هر روز هفتاد مرتبه ذکر « اَسْتَغْفِرُاللهَ الَّذى لا اِلهَ اِلاّ هُوَ الرَّحْمنُ الرَّحیمُ الْحَىُّ الْقَیّوُمُ وَ اَتُوبُ اِلَیْهِ» گفته شود. و در بعضى روایات "الْحَىُّ الْقَیُّومُ" پیش از "الرَّحْمنُ الرَّحیمُ" است و عمل به هر دو خوبست و از روایات استفاده مى‌شود كه بهترین دعاها و ذكرها در این ماه استغفار است و هر كس هر روز در این ماه هفتاد مرتبه استغفار كند مثل آن است كه هفتاد هزار مرتبه در ماه‌هاى دیگر استغفار كند.

3- صدقه دادن در این ماه اگرچه به اندازه نصف دانه خرمایى باشد، خوب است و خداوند بدن صدقه دهنده را بر آتش جهنم حرام می‌کند. از حضرت صادق علیه السلام نقل شده است كه آن حضرت در باب فضیلت روزه رجب فرمود چرا غافلید از روزه شعبان؟ راوى عرض كرد یابن رسول الله چه ثوابی دارد كسى كه یك روز از شعبان را روزه بگیرد؟

حضرت فرمود به خدا قسم بهشت ثواب اوست.

عرض كرد یابن رسول الله بهترین اعمال در این ماه چیست؟ فرمود: صدقه دادن و استغفار . هر كس  در ماه شعبان صدقه دهد، خداوند آن صدقه را رشد دهد همچنان كه یكى از شما شتر تازه متولد شده‌ای را تربیت مى‌كند تا آن كه در روز قیامت به صدقه دهنده برسد در حالتى كه به اندازه كوه اُحُد شده باشد.

4- در کل این ماه هزار بار ذکر « لا اِلهَ اِلا اللهُ وَلا نَعْبُدُ اِلاّ اِیّاهُ مُخْلِصینَ لَهُ الدّینَ وَ لَوُ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ » را كه ثواب بسیار دارد؛ گفته شود. از جمله آن كه عبادت هزار ساله در نامه عملش نوشته شود.

5- در هر پنجشنبه این ماه دو ركعت نماز اقامه شود؛ که در هر ركعت بعد از حمد، صد مرتبه سوره توحید و بعد از سلام صد بار صلوات فرستاده شود تا حق تعالى هر حاجتى که دارد را برآورد. چه در امور دنیوی و یا  در امور معنوی. و نیز روزه این ماه فضیلت بسیار دارد و روایت شده كه در هر روز پنجشنبه ماه شعبان آسمان‌ها را زینت مى‌كنند. پس ملائكه عرض مى‌كنند خداوندا بیامرز روزه‌داران این روز را و دعاى ایشان را مستجاب گردان و در روایت نبوى آمده است كه هر كه روز دوشنبه و پنجشنبه شعبان را روزه بگیرد حقّ‌تعالى بیست حاجت از حوائج دنیا و بیست حاجت از حاجت‌هاى آخرت او را برآورد.

عبادت و صلوات

6- در این ماه صلوات بسیار فرستاده شود .

7- در هر روز از شعبان در هنگام ظهر و در شب نیمه آن صلوات هر روز شعبان که از امام سجاد علیه‌السلام روایت شده، خوانده شود که به شرح ذیل است :

اَللّهُمََّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ و َآلِ مُحَمَّدٍ شَجَرَةِ النُّبُوَّةِ وَ مَوْضِعِ الرِّسالَةِ وَ مُخْتَلَفِ الْمَلاَّئِكَةِ وَ مَعْدِنِ الْعِلْمِ وَ اَهْلِ بَیْتِ الْوَحْىِ. اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ و َآلِ مُحَمَّدٍ الْفُلْكِ الْجارِیَةِ فِى اللُّجَجِ الْغامِرَةِ یَامَنُ مَنْ رَكِبَها وَ یَغْرَقُ مَنْ تَرَكَهَا الْمُتَقَدِّمُ لَهُمْ مارِقٌ وَالْمُتَاَخِّرُ عَنْهُمْ زاهِقٌ وَاللاّزِمُ لَهُمْ لاحِقٌ.

اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ الْكَهْفِ الْحَصینِ وَ غِیاثِ الْمُضْطَرِّ الْمُسْتَكینِ وَ مَلْجَاءِ الْهارِبینَ وَ عِصْمَةِ الْمُعْتَصِمینَ. اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ صَلوةً كَثیرَةً تَكُونُ لَهُمْ رِضاً وَ لِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ اَداَّءً وَ قَضاَّءً بِحَوْلٍ مِنْكَ وَ قُوَّةٍ یا رَبَّ الْعالَمینَ.

اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ الطَّیِّبینَ الاْبْرارِ الاْخْیارِ الَّذینَ اَوْجَبْتَ حُقُوقَهُمْ وَ فَرَضْتَ طاعَتَهُمْ وَ وِلایَتَهُمْ. اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَاعْمُرْ قَلْبى بِطاعَتِكَ وَلا تُخْزِنى بِمَعْصِیَتِكَ وَارْزُقْنى مُواساةَ مَنْ قَتَّرْتَ عَلَیْهِ مِنْ رِزْقِكَ بِما وَسَّعْتَ عَلَىَّ مِنْ فَضْلِكَ وَ نَشَرْتَ عَلَىَّ مِنْ عَدْلِكَ وَ اَحْیَیْتَنى تَحْتَ ظِلِّكَ وَ هذا شَهْرُ نَبِیِّكَ سَیِّدِ رُسُلِكَ شَعْبانُ الَّذى حَفَفْتَهُ مِنْكَ بِالرَّحْمَةِ وَالرِّضْوانِ الَّذى كانَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَیْهِ وَ آلِه وَ سَلَّمَ یَدْاَبُ فى صِیامِهِ وَ قِیامِهِ فى لَیالیهِ وَ اَیّامِهِ بُخُوعاً لَكَ فى اِكْرامِهِ وَاِعْظامِهِ اِلى مَحَلِّ حِمامِهِ.

اَللّهُمَّ فَاَعِنّا عَلَى الاِْسْتِنانِ بِسُنَّتِهِ فیهِ وَ نَیْلِ الشَّفاعَةِ لَدَیْهِ اَللّهُمَّ وَاجْعَلْهُ لى شَفیعاً مُشَفَّعاً وَ طَریقاً اِلَیْكَ مَهیَعاً وَاجْعَلْنى لَهُ مُتَّبِعاً حَتّى اَلْقاكَ یَوْمَ الْقِیمَةِ عَنّى راضِیاً وَ عَنْ ذُنُوبى غاضِیاً قَدْ اَوْجَبْتَ لى مِنْكَ الرَّحْمَةَ وَالرِّضْوانَ وَ اَنْزَلْتَنى دارَ الْقَرارِ وَ مَحَلَّ الاْخْیارِ .

عبادت و  صلوات

8- در این ماه مناجات شعبانیه خوانده شود. این مناجات از ابن خالویه نقل شده و گفته این مناجات حضرت امیرالمؤمنین و امامان است.

اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَاسْمَعْ دُعائى اِذا دَعَوْتُكَ وَاْسمَعْ نِدائى اِذا نادَیْتُكَ وَاَقْبِلْ عَلىَّ اِذا ناجَیْتُكَ فَقَدْ هَرَبْتُ اِلَیْكَ وَ وَقَفْتُ بَیْنَ یَدَیكَ مُسْتَكیناً لَكَ مُتَضرِّعاً اِلَیْكَ راجِیاً لِما لَدَیْكَ ثَوابى وَ تَعْلَمُ ما فى نَفْسى وَ تَخْبُرُ حاجَتى وَ تَعْرِفُ ضَمیرى وَلا یَخْفى عَلَیْكَ اَمْرُ مُنْقَلَبى وَ مَثْواىَ وَ ما اُریدُ اَنْ اُبْدِئَ بِهِ مِنْ مَنْطِقى واَتَفَوَّهُ بِهِ مِنْ طَلِبَتى وَ اَرْجُوهُ لِعاقِبَتى وَ قَدْ جَرَتْ مَقادیرُكَ عَلَىَّ یا سَیِّدى فیما یَكُونُ مِنّى اِلى آخِرِ عُمْرى مِنْ سَریرَتى وَ عَلانِیَتى وَ بِیَدِكَ لا بِیَدِ غَیْرِكَ زِیادَتى وَ نَقْصى وَ نَفْعى وَ ضَرّى اِلهى اِنْحَرَمْتَنى فَمَنْ ذَاالَّذى یَرْزُقُنى وَ اِنْ خَذَلْتَنى فَمَنْ ذَاالَّذى یَنْصُرُنى.

اِلهى اَعُوذُبِكَ مِنَ غَضَبِكَ وَ حُلُولِ سَخَطِكَ اِلهى اِنْ كُنْتُ غَیْرَ مُسْتَاْهِلٍ لِرَحْمَتِكَ فَاَنْتَ اَهْلٌ اَنْ تَجُودَ عَلىَّ بِفَضْلِ سِعَتِكَ اِلهى كَاَنّى بِنَفْسى واقِفَةٌ بَیْنَ یَدَیْكَ وَ قَدْ اَظَلَّها حُسْنُ تَوَكُّلى عَلَیْكَ فَقُلْتَ ما اَنْتَ اَهْلُهُ وَ تَغَمَّدْتَنى بِعَفْوِكَ اِلهى اِنْ عَفَوْتَ فَمَنْ اَوْلى مِنْكَ بِذلِكَ وَ اِنْ كانَ قَدْ دَنا اَجَلى وَ لَمْ یُدْنِنى مِنْكَ عَمَلى فَقَدْ جَعَلْتُ الاِقْرارَ بِالذَّنْبِ اِلَیْكَ وَسیلَتى.

اِلهى قَدْ جُرْتُ عَلى نَفْسى فِى النَّظَرِ لَها فَلَهَا الْوَیْلُ اِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَها اِلهى لَمْ یَزَلْ بِرُّكَ عَلَىَّ اَیّامَ حَیوتى فَلا تَقْطَعْ بِرَّكَ عَنّى فى مَماتى اِلهى كَیْفَ آیَسُ مِنْ حُسْنِ نَظَرِكَ لى بَعْدَ مَماتى وَ اَنْتَ لَمْ تُوَلِّنى اِلاّ الْجَمیلَ فى حَیوتى اِلهى تَوَلَّ مِنْ اَمْرى ما اَنْتَ اَهْلُهُ وَعُدْ عَلَىَّ بِفَضْلِكَ عَلى مُذْنِبٍ قَدْ غَمَرَهُ جَهْلُهُ اِلهى قَدْ سَتَرْتَ عَلَىَّ ذُنُوباً فِى الدُّنْیا وَ اَنَا اَحْوَجُ اِلى سَتْرِها عَلَىَّ مِنْكَ فى الاُْخْرى اِذْ لَمْ تُظْهِرْها لاَِحَدٍ مِنْ عِبادِكَ الصّالِحینَ فَلا تَفْضَحْنى یَوْمَ الْقِیمَةِ عَلى رُؤُسِ الاْشْهادِ اِلهى جُودُكَ بَسَطَ اَمَلى وَ عَفْوُكَ اَفْضَلُ مِنْ عَمَلى اِلهى فَسُرَّنى بِلِقاَّئِكَ یَوْمَ تَقْضى فیهِ بَیْنَ عِبادِكَ اِلهى اعْتِذارى اِلَیْكَ اِعْتِذارُ مَنْ لَمْ یَسْتَغْنِ عَنْ قَبُولِ عُذْرِهِ فَاقْبَلْ عُذْرى یا اَكْرَمَ مَنِ اعْتَذَرَ اِلَیْهِ الْمُسیئُونَ.

اِلهى لا تَرُدَّ حاجَتى وَلا تُخَیِّبْ طَمَعى وَلا تَقْطَعْ مِنْكَ رَجاَّئى وَ اَمَلى اِلهى لَوْ اَرَدْتَ هَوانى لَمْ تَهْدِنى وَ لَوْ اَرَدْتَ فَضیحَتى لَمْ تُعافِنى. اِلهى ما اَظُنُّكَ تَرُدُّنى فى حاجَةٍ قَدْ اَفْنَیْتُ عُمْرى فى طَلَبِها مِنْكَ اِلهى فَلَكَ الْحَمْدُ اَبَداً اَبَداً داَّئِماً سَرْمَداً یَزیدُ وَلا یَبیدُ كَما تُحِبُّ وَ تَرْضى اِلهى اِنْ اَخَذْتَنى بِجُرْمى اَخَذْتُكَ بِعَفْوِكَ وَ اِنْ اَخَذْتَنى بِذُنُوبى اَخَذْتُكَ بِمَغْفِرَتِكَ وَ اِنْ اَدْخَلْتَنىِ النّارَ اَعْلَمْتُ اَهْلَها اَنّى اُحِبُّكَ اِلهى اِنْ كانَ صَغُرَ فى جَنْبِ طاعَتِكَ عَمَلى فَقَدْ كَبُرَ فى جَنْبِ رَجاَّئِكَ اَمَلى اِلهى كَیْفَ اَنْقَلِبُ مِنْ عِنْدِكَ بِالْخَیْبَةِ مَحْروماً وَ قَدْ كانَ حُسْنُ ظَنّى بِجُودِكَ اَنْ تَقْلِبَنى بِالنَّجاةِ مَرْحُوما.ً

 اِلهى وَ قَدْ اَفْنَیْتُ عُمْرى فى شِرَّةِ السَّهْوِ عَنْكَ وَ اَبْلَیْتُ شَبابى فى سَكْرَةِ التَّباعُدِ مِنْكَ اِلهى فَلَمْ اَسْتَیْقِظْ اَیّامَ اغْتِرارى بِكَ وَ رُكُونى اِلى سَبیلِ سَخَطِكَ. اِلهى وَ اَنَا عَبْدُكَ وَابْنُ عَبْدِكَ قائِمٌ بَیْنَ یَدَیْكَ مُتَوَسِّلٌ بِكَرَمِكَ اِلَیْكَ اِلهى اَنَا عَبْدٌ اَتَنَصَّلُ اِلَیْكَ مِمَّا كُنْتُ اُواجِهُكَ بِهِ مِنْ قِلَّةِ اسْتِحْیائى مِنْ نَظَرِكَ وَ اَطْلُبُ الْعَفْوَ مِنْكَ اِذِ الْعَفْوُ نَعْتٌ لِكَرَمِكَ اِلهى لَمْ یَكُنْ لى حَوْلٌ فَانْتَقِلَ بِهِ عَنْ مَعْصِیَتِكَ اِلاّ فى وَقْتٍ اَیْقَظْتَنى لِمَحَبَّتِكَ وَ كَما اَرَدْتَ اَنْ اَكُونَ كُنْتُ فَشَكَرْتُكَ بِاِدْخالى فى كَرَمِكَ وَ لِتَطْهیرِ قَلْبى مِنْ اَوْساخِ الْغَفْلَةِ عَنْكَ اِلهى اُنْظُرْ اِلَىَّ نَظَرَ مَنْ نادَیْتَهُ فَاَجابَكَ وَاْستَعْمَلْتَهُ بِمَعُونَتِكَ فَاَطاعَكَ یا قَریبَاً لا یَبْعُدُ عَنِ المُغْتَرِّ بِهِ وَ یا جَواداً لایَبْخَلُ عَمَّنْ رَجا ثَوابَهُ. اِلهى هَبْ لى قَلْباً یُدْنیهِ مِنْكَ شَوْقُهُ وَ لِساناً یُرْفَعُ اِلَیْكَ صِدْقُهُ وَ نَظَراً یُقَرِّبُهُ مِنْكَ حَقُّهُ اِلهى إنَّ مَنْ تَعَرَّفَ بِكَ غَیْرُ مَجْهُولٍ وَ مَنْ لاذَ بِكَ غَیْرُ مَخْذُولٍ وَ مَنْ اَقْبَلْتَ عَلَیْهِ غَیْرُ مَمْلُوكٍ. اِلهى اِنَّ مَنِ انْتَهَجَ بِكَ لَمُسْتَنیرٌ وَ اِنَّ مَنِ اعْتَصَمَ بِكَ لَمُسْتَجیرٌ وَ قَدْ لُذْتُ بِكَ یا اِلهى فَلا تُخَیِّبْ ظَنّى مِنْ رَحْمَتِكَ وَلا تَحْجُبْنى عَنْ رَاْفَتِكَ اِلهى اَقِمْنى فى اَهْلِ وِلایَتِكَ مُقامَ مَنْ رَجَا الزِّیادَةَ مِنْ مَحَبَّتِكَ اِلهى وَ اَلْهِمْنى وَ لَهاً بِذِكْرِكَ اِلى ذِكْرِكَ وَ هِمَّتى فى رَوْحِ نَجاحِ اَسْماَّئِكَ وَ مَحَلِّ قُدْسِكَ.

اِلهى بِكَ عَلَیْكَ اِلاّ اَلْحَقْتَنى بِمَحَلِّ اَهْلِ طاعَتِكَ وَالْمَثْوَى الصّالِحِ مِنْ مَرْضاتِكَ فَاِنّى لا اَقْدِرُ لِنَفْسى دَفْعاً وَلا اَمْلِكُ لَها نَفْعاً اِلهى اَنَا عَبْدُكَ الضَّعیفُ الْمُذْنِبُ وَ مَمْلُوكُكَ الْمُنیبُ فَلا تَجْعَلْنى مِمَّنْ صَرَفْتَ عَنْهُ وَجْهَكَ وَ حَجَبَهُ سَهْوُهُ عَنْ عَفْوِكَ اِلهى هَبْ لى كَمالَ الاِنْقِطاعِ اِلَیْكَ وَ اَنِرْ اَبْصارَ قُلُوبِنا بِضِیاَّءِ نَظَرِها اِلَیْكَ حَتّى تَخْرِقَ اَبْصارُ الْقُلوُبِ حُجُبَ النُّورِ فَتَصِلَ اِلى مَعْدِنِ الْعَظَمَةِ وَ تَصیرَ اَرْواحُنا مُعَلَّقَةً بِعِزِّ قُدْسِكَ اِلهى وَاجْعَلْنى مِمَّنْ نادَیْتَهُ فَاَجابَكَ وَلاحَظْتَهُ فَصَعِقَ لِجَلالِكَ فَناجَیْتَهُ سِرّاً وَ عَمِلَ لَكَ جَهْراً.

اِلهى لَمْ اُسَلِّطْ عَلى حُسْنِ ظَنّى قُنُوطَ الاْیاسِ وَلاَ انْقَطَعَ رَجاَّئى مِنْ جَمیلِ كَرَمِكَ اِلهى اِنْ كانَتِ الْخَطایا قَدْ اَسْقَطَتْنى لَدَیْكَ فَاصْفَحْ عَنّى بِحُسْنِ تَوَكُّلى عَلَیْكَ اِلهى اِنْ حَطَّتْنِى الذُّنُوبُ مِنْ مَكارِمِ لُطْفِكَ فَقَدْ نَبَّهَنِى الْیَقینُ اِلى كَرَمِ عَطْفِكَ اِلهى اِنْ اَنامَتْنِى الْغَفْلَةُ عَنِ الاِسْتْعِدادِ لِلِقاَّئِكَ فَقَدْ نَبَّهَنِى الْمَعْرِفَةُ بِكَرَمِ آلاَّئِكَ اِلهى اِنْ دَعانى اِلَى النّارِ عَظیْمُ عِقابِكَ فَقَدْ دَعانى اِلَى الْجَنَّةِ جَزیلُ ثَوابِكَ.

اِلهى فَلَكَ اَسْئَلُ وَ اِلَیْكَ اَبْتَهِلُ وَ اَرْغَبُ وَ اَسْئَلُكَ اَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ اَنْ تَجْعَلَنى مِمَّنْ یُدیمُ ذِكَرَكَ وَلا و یَنْقُضُ عَهْدَكَ وَلا یَغْفُلُ عَنْ شُكْرِكَ وَلا یَسْتَخِفُّ بِاَمْرِكَ اِلهى وَ اَلْحِقْنى بِنُورِ عِزِّكَ الاْبْهَجِ فَاَكُونَ لَكَ عارِفاً وَ عَنْ سِواكَ مُنْحَرِفاً وَ مِنْكَ خاَّئِفاً مُراقِباً یا ذَاالْجَلالِ وَالاِْكْرامِ وَ صَلَّى اللهُ عَلى مُحَمَّدٍ رَسُولِهِ وَ الِهِ الطّاهِرینَ وَ سَلَّمَ تَسْلیماً كَثیراً.

این از مناجات‌هاى جَلیلُ الْقَدْر اَئمه عَلیهمُ السلام است.

عبادت و صلوات

اعمال مُختصّه ماه شعبان

شب اوّل

دوازده ركعت که در هر رکعت حمد یک مرتبه و یازده مرتبه توحید خوانده شود.

 

روز اوّل

1- روزه‌ این روز فضیلت بسیار دارد و از حضرت صادق علیه السلام روایت شده كه هر كه روز اوّل شعبان را روزه بگیرد براى او بهشت واجب می‌شود.

2- سید بن طاوس از حضرت رسول صَلَّى اللهِ علیه و آله براى كسى كه سه روز اوّل این ماه را روزه بگیرد ثواب بسیارى نقل كرده است.

3- در شب‌هاى سه روز اول دو ركعت نماز وارد شده که در هر ركعت حمد یك مرتبه و توحید یازده مرتبه خوانده شود.

 

روز سوّم

روز سوم، روز مباركى است كه امام حسین بن على علیهماالسلام در این روز متولد گشت. از قاسم بن عَلاء همدانى وكیل امام حسن عسكرى علیه السلام نامه‌ای رسیده که مولاى ما امام حسین علیه‌السلام در روز پنجشنبه سوم شعبان متولد گشت پس این روز را روزه گرفته شود و دعای ذیل در آن روز خوانده شود.

اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُكَ بِحَقِّ الْمَوْلُودِ فى هذَا الْیَوْمِ الْمَوْعُودِ بِشَهادَتِهِ قَبْلَ اْستِهْلالِهِ وَ وِلادَتِهِ بَكَتْهُ السَّماَّء ُوَ مَنْ فیها وَالاْرْضُ وَ مَنْ عَلَیْها وَ لَمّا یَُطَاْ لابَتَیْها قَتیلِ الْعَبْرَةِ وَ سَیِّدِ الاُْسْرَةِ الْمَمْدُودِ بِالنُّصْرَةِ یَوْمَ الْكَرَّةِ الْمُعَوَّضِ مِنْ قَتْلِهِ اَنَّ الاْئِمَّةَ مِنْ نَسْلِهِ وَالشِّفاَّءَ فى تُرْبَتِهِ والْفَوْزَ مَعَهُ فى اَوْبَتِهِ والاْوصِیاَّءَ مِنْ عِتْرَتِهِ بَعْدَ قاَّئِمِهِمْ وَ غَیْبَتِهِ حَتّى یُدْرِكُوا الاْوْتارَ وَ یَثْاَروُا الثّارَ وَ یُرْضُوا الْجَبّارَ وَ یَكُونُوا خَیْرَ اَنْصارٍ صَلَّى اللهُ عَلَیْهِمْ مَعَ اْختِلافِ اللَّیلِ وَالنَّهارِ. اَللّهُمَّ فَبِحَقِّهِمْ اِلَیْكَ اَتَوَسَّلُ وَ اَسْئَلُ سُؤالَ مُقْتَرِفٍ مُعْتَرِفٍ مُسیَّئٍ اِلى نَفْسِهِ مِمَّا فَرَّطَ فى یَوْمِهِ وَ اَمْسِهِ یَسْئَلُكَ الْعِصْمَةَ اِلى مَحَلِّ رَمْسِهِ.

اَللّهُمَّ فَصَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ عِتْرَتِهِ وَاحْشُرْنا فى زُمْرَتِهِ وَ بَوِّئْنا مَعَهُ دارَ الْكَرامَةِ وَ مَحَلَّ الاِقامَةِ. اَللّهُمَّ وَ كَما اَكْرَمْتَنا بِمَعْرِفَتِهِ فَاَكْرِمْنا بِزُلْفَتِهِ وَارْزُقْنا مُرافَقَتَهُ وَ سابِقَتَهُ وَاجْعَلْنا مِمَّنْ یُسَلِّمُ لاِمْرِهِ وَ یُكْثِرُ الصَّلوةَ عَلَیْهِ عِنْدَ ذِكْرِهِ وَ عَلى جَمیعِ اَوْصِیاَّئِهِ وَ اَهْلِ اَصْفِیاَّئِهِ الْمَمْدُودین مِنْكَ بِالْعَدَدِ الاِْثْنَىْ عَشَرَ النُّجُومِ الزُّهَرِ وَالْحُجَجِ عَلى جَمیعِ الْبَشَرِ. اَللّهُمَّ وَهَبْ لَنا فى هذَا الْیَوْمِ خَیْرَ مَوْهِبَةٍ وَ اَنْجِحْ لَنا فیهِ كُلَّ طَلِبَةٍ كَما وَ هَبْتَ الْحُسَیْنَ لِمُحَمَّدٍ جَدِّهِ وَ عاذَ فُطْرُسُ بِمَهْدِهِ فَنَحْنُ عائِذُونَ بِقَبْرِهِ مِنْ بَعْدِهِ نَشْهَدُ تُرْبَتَهُ وَننْتَظِرُ اَوْبَتَهُ آمینَ رَبَّ الْعالَمینَ .

از امام صادق علیه السلام برای این روز دعایی روایت شده که امام حسین علیه السلام در روز عاشورا خوانده‌اند:

اَللّهُمَّ اَنْتَ مُتَعالِى الْمَكانِ عَظیمُ الْجَبَرُوتِ شَدیدُ الِمحالِ غَنِى َُّعنِ الْخَلایِقِ عَریضُ الْكِبْرِیاَّءِ قادِرٌ عَلى ما تَشاَّءُ قَریبُ الرَّحْمَةِ صادِقُ الْوَعْدِ سابِغُ النِّعْمَةِ حَسَنُ الْبَلاَّءِ قَریبٌ إذا دُعیتَ مُحیطٌ بِما خَلَقْتَ قابِلُ التَّوبَةِ لِمَنْ تابَ اِلَیْكَ قادِرٌ عَلى ما اَرَدْتَ وَ مُدْرِكٌ ما طَلَبْتَ وَ شَكُورٌ اِذا شُكِرْتَ وَ ذَكُورٌ اِذا ذُكِرْتَ اَدْعُوكَ مُحْتاجاً وَ اَرْغَبُ اِلَیْكَ فَقیراً وَ اَفْزَعُ اِلَیْكَ خاَّئِفاً وَ اَبْكى اِلَیْكَ مَكْرُوباً وَ اَسْتَعینُ بِكَ ضَعیفاً وَ اَتوَكَّلُ عَلَیْكَ كافِیاً اُحْكُمْ بَیْنَنا وَ بَیْنَ قَوْمِنا (بِالْحَقِّ) فَاِنَّهُمْ غَرُّونا وَ خَدَعُونا وَ خَذَلُونا وَ غَدَرُوابِنا وَ قَتَلُونا و نَحْنُعِتْرَةُ نَبِیِّكَ وَ وَُلَْدُ حَبیبِكَ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِاللهِ الَّذِى اصطَفَیْتَهُ بِالرِّسالَةِ وَائْتَمَنْتَهُ عَلى وَحْیِكَ فَاجْعَلْ لَنا مِنْ اَمْرِنا فَرَجاً وَ مَخْرَجاً بِرَحْمَتِكَ یا اَرْحَمَ الرّاحِمینَ .

 

شب سیزدهم

اولین شب از لَیالى بیض است و كیفیّت نماز امشب و دو شَبِ بعد در ماه رجب گذشت .

 

منبع:

مفاتیح الجنان

گروه دین و اندیشه تبیان   /  مهری هدهدی

                                                             التماس دعا

                          

نوشته شده توسط z. azimi در 4:14 | لینک ثابت 6 نظر

پنج شنبه دوم تیر 1390

آسيب هاي خانوادگي در آخر الزمان2

 

بسم الله الرحمن الرحيم

 

2.شهوت‌گرايي و لذت‌محوري

عفت و نجابت زنان و مردان آخرالزماني در تاخت‌ و تاز اسب وحشي شهوت تاراج مي‌گردد و روح پاك ايشان به لجن‌زاري بدبو از بي‌عفتي و هواپرستي تبديل مي‌گردد:

همّ و غم مردم (در آخرالزمان) به سيركردن شكم و رسيدگي به شهوتشان خلاصه مي‌شود، ديگر اهميت نمي‌دهند كه آنچه مي خورند حلال است يا حرام؟ و اين‌كه آيا راه اطفاي غرايزشان مشروع است يا نامشروع؟!1

زنان در آن زمان، بي‌حجاب و برهنه و خودنما خواهند شد. 2

آنان در فتنه‌ها داخل، به شهوت‌‌ها علاقمند و با سرعت به سوي لذت‌ها روي مي‌آورند. 3

خواهي ديد كه زنان با زنان ازدواج مي‌كنند. 4

درآمد زنان از راه خودفروشي و بزهكاري تأمين مي‌گردد. 5

آنان حرام‌هاي الهي را حلال مي‌شمارند و بدين‌سان در جهنم وارد و در آن جاودان مي‌گردند.6

3. بي‌غيرتي خانوادگي

مردان و زنان آخرالزماني، دچار نوعي «قحط غيرت» مي‌شوند تا جايي كه در دفاع از كيان عفت و نجابت خانواده‌هاي خود دچار نوعي بي‌حسي و بي‌ميلي مي‌گردند و گاه به عمد، ناموس خويش را در معرض ديد نامحرمان قرار مي‌دهند و حتي به بي‌عفتي‌ها و خودفروشي ايشان رضايت مي‌دهند:

مرد از همسرش انحرافات جنسي را مي‌بيند و اعتراضي نمي‌كند. از آنچه از طريق خودفروشي به دست مي‌آورد، مي‌گيرد و مي‌خورد. اگر انحراف سراسر وجودش را فراگيرد، اعتراض نمي‌كند، به آنچه انجام مي‌شود و در حقش گفته مي‌شود، گوش نمي‌دهد. پس او فردي ديّوث است (كه بيگانگان را بر همسر خود وارد مي‌كند). 7

(آن زمان) هنگامي است كه زن از راه نامشروع، پول به دست آورد و مرد از درآمد او بخورد! وضع نامطلوب او را بداند و با او زندگي كند! زن و دخترش را به كرايه بدهد و به خوردني‌ها و نوشيدني‌هاي پست دنيا كه از اين راه عايدش مي‌شود، راضي شود! 8

هنگامي كه ببيني زن از همسرش مطّلع است كه او با همجنس خود رابطه دارد و به روي او نمي‌آورد و مي‌بيني كه در بهترين خانه‌ها كساني هستند كه زنان را تشويق به فسق و فجور مي‌كنند!!  9

 

-------------------------------------------

1. امام صادق7: «يكونُ هَمُّ النَّاسِ بُطُونَهُم وَ فروجَهُم، فَلا يُبالُونَ بِما أكَلُوا وَ لا بِما نَكَحُوا» كليني، الكافي، ج8، ص42؛ مجلسي، بحارالانوار، ج52، ص259، باب 25.

 2. امام علي7: «نِسوَةٌ كاشِفاتٌ عارِياتٌ مُتَبَرِّجاتٌ» شيخ صدوق، من لا يحضره الفقيه، ج3، ص390، ح4374؛ طبرسي، مكارم الاخلاق، ص201.

 3. امام علي7: «...داخِلاتٌ في الفِتَنِ، مائِلاتٌ إلي الشَهَواتِ، مُسرِعاتٌ إلي الَّلذّاتِ» همان.

4 . امام صادق7: «رَأيتَ النِّساءَ يَتَزَوَّجنَ النِّساءَ» كليني، الكافي، ج8، ص38؛ حر عاملي، وسائل الشيعه، ج16، ص275، ح21554؛ مجلسي، بحارالانوار، ج52، ص256، باب 25.

 5. امام صادق7: «...وَ مَعيشَةَ المَرأةِ مِن فَرجِها» كليني، الكافي، ج8، ص38؛ حر عاملي، وسائل الشيعه، ج16، ص275، باب 41؛ مجلسي، بحارالانوار، ج52، ص257، باب 25.

 6. امام علي7: «...مُستَحِلّاتٌ لِلمُحرَّماتِ وَ في جَهَنَّمَ خالِداتٌ» كليني، الكافي، ج8، ص38؛ حر عاملي، وسائل الشيعه، ج16، ص275، ح21554؛ مجلسي، بحارالانوار، ج52، ص256، باب 25.

7. امام علي7: «وَ يَري الرَّجُلُ مِنْ زَوجَتِهِ القبيحَ فَلا يَنْهاها و لا يَرُدُّها عَنه و يَأخُذُ ما تَأتي مِنْ كَدِّ فَرْجِها و مِنْ مُفسِدِ خِدْرِها حتّي لَوْ نُكِحَتْ طولاً وَ عرضاً لَم يَنهاها وَ لا يَسمَعُ ما وَقَعَ، فَذاكَ هُوَ الدَّيُّوثُ» كاظمي، مصطفي، بشارة الإسلام، ص77؛ يزدي حائري، علي، إلزام الناصب، ص195.

8 . امام صادق7: «إذا رأيتَ الرَّجُل يَأكُلُ مِنْ كَسبِ امرَأتِهِ مِنَ الفُجُورِ، يَعلَمُ ذلك وَ يُقيمُ عَلَيه يُكْري امرَأتَهُ وَ جاريَتَهُ وَ يَرْضي بِالدَّنِيِّ مِنَ الطَّعامِ وَ الشَّرابِ طَعامِهِ وَ شرابِهِ وَ مَلَذّاتِهِ» كليني، الكافي، ج8، ص38؛ حر عاملي، وسائل الشيعه، ج16، ص277؛ مجلسي، بحارالانوار، ج52، ص257، باب 25.

9 . امام صادق7: «...و رأيتَ المَرأةَ تُصانِعُ زَوجَها عَلي نِكاح الرِّجال!... وَ [رأيتَ] خَيرَ بيتٍ مَن يُساعِدُ النِّساءَ عَلي فِسْقِهِنَّ» همان.

                                         ادامه دارد.............

 

نوشته شده توسط z. azimi در 19:10 | لینک ثابت 6 نظر